How do You Tube?

Categorie: Blog Gepubliceerd: zaterdag 11 december 2021 Geschreven door Mike Dole

De afgelopen weken zag ik ineens een enorme toename van het aantal views op 1 van mijn muzikale 'frutsels'. Er staan genoeg van mijn mixen op YouTube met een handvol views waarvan ik denk 'zonde dat ik daar 50 uur aan heb zitten sleutelen' maar mijn Voyage Voyage / Eurythmics mashup van vorig jaar trekt nu aardig wat bekijks.

Ik ben de eerste die toegeeft dat ik eigenlijk een soort 'introverte social media nymfomaan' ben die misschien wel een zelfde soort voldoening / dopamine boost krijgt bij het zien van likes & views op zijn creaties als graaf Dracula die bij het huis naast hem een verhuiswagen de oprit op ziet draaien met daarachter 6 maagden in een fiat panda. Ach, wat is het verschil? Of je nu trots bent op een mix waar je 50 uur aan hebt gewerkt of 2 uur aan een stoofschotel,  3 maanden aan een nieuwe relatie, 7 maanden aan een overtuiging, 25 jaar huwelijk aan een jubileum of 9 maanden aan een baby, in iedereen schuilt wel iets van een digitale exhibionist ;)

Facebook holt zoiezo achteruit de laatste jaren. Ik zie dat graag als verklaring voor het afnemen van de 'feedback' op mijn geknutsel maar het is een feit dat, waar er vroeger nog een bepaalde mate van 'gezelligheid' zat in het onderling delen van onze belevenissen, een hoop van ons de laatste jaren hebben afgehaakt en mensen alleen nog maar 'langs komen' voor de 'vermiste poes van de overbuurvrouw', de HOAX dat als nummer 12345 je belt je absoluut geen #5678 moet doen (bevestigd door HP en Microsoft) of voor de overkill aan reclames die precies het veranderende internet gedrag van de gebruikers reflecteert in de loop der jaren. Hoe doen ze dat toch? 'Vroeger' InterToys, nu EasyToys....

Wees gerust, na de grote hard disk crash van begin 2020 waarbij ik mijn Ableton projecten verloor heb ik, net als de Iraanse kernfysici waarvan de nucleaire installatie wordt gebombardeerd, een dermate grote achterstand opgelopen dat ik jullie voorlopig niet kan 'vermoeien' met nieuw materiaal. Dit onheil hangt dus nog even niet boven het hoofd…

Maar terug naar het onderwerp, enige weken geleden zag ik ineens 'vanuit het niets' een stijgend patroon in het aantal views op mijn Voyage Voyage mashup. Normaal gesproken, als ik iets op YouTube plaats, kom ik niet verder dan wat initiële views afkomstig van het 'pochen' / delen op facebook en 1 of 2 virtuele veren in mijn kont van tante Truus of van die ene, voor mij onbekende, facebook vriend waarvan ik het vriendschapsverzoek een keer dronken heb geaccepteerd. Ik heb al vaak naar zijn foto en naam zitten staren maar ik heb geen idee wat wij gemeen hebben. Iets weerhoudt mij ervan om hem te 'ontvrienden', alsof op een zeker moment het raadsel zich ontrafeld waarom hij daar tussen ome Henk en tante Riet staat… Omdat ik af en toe zijn posts like komt het soms als een boemerang terug #QuidProQuo

 

 

Als ik nog een keer naar zijn foto staar realiseer ik me met een schok dat die 'virtuele veer in de kont', van die onbekende virtuele vriend, in dronkenschap ontstaan, misschien vroeger in dezelfde staat van dronkenschap, toen er nog geen virtuele vrienden waren, wel eens iets anders geweest kan zijn?! Iets met veel meer volume dan een virtuele veer en alsof ik het moment nog kan voelen strompel ik geschokt naar de keuken voor een glaasje water terwijl 'One night in Bangkok and the world's your oyster' door mijn hoofd dreunt, met een scherp schel geluid als uit die goedkope Chinese speakertjes in de jaren 80. Misschien zijn de makers van 'the Hangover' wel geïnspireerd door iets wat zich in de jaren 80 / 90 rond de Manenbrug heeft afgespeeld?!  Met 3 glazen water spoel ik de mond en ik kom tot besef dat ik, zoals gewoonlijk, weer veel te veel doordraaf en ietwat vies glimlachend concludeer dat ik op dat gebied nog steeds een 100% match heb met mijn sterrenbeeld. Snel verwijder ik de zogenaamde vriend, bang dat de feiten uit het 'misschien denkbeeldige' dronken verleden zich toch ooit nog een keer tegen mij keren.

Maar uhh, het filmpje dus.. Een gestage stroom van views 'uit het niets', heel vreemd... 
 

Bij 1 van mijn andere DJ Doolie YouTube filmpjes (Guilty Pleasure Mix / Foute uur Mix), waar ik maanden mee bezig ben geweest, had ik in 2 weken slechts 1 verdwaalde 60 jarige bezoeker uit Kazachstan die langs was geweest (ja, je kan alles zien in Analytics). Na een fase van 'berusting' waarbij ik me realiseerde dat dit toch wel de story of my life was en dat Mike, de M dan, stond voor mediocre, middelmatig en niet meer dan dat. Kwam de vechtlust en honger naar erkenning voor mijn middelmatige talent weer terug :)

 

 

Ik heb toen een speciale social media marketing expert van fiverr.com ingeschakeld. Tusar_217 was zijn naam. 'I will do organic youtube video promotion and channel promotion' was zijn slogan. Organisch dacht ik, dan ben ik ook nog eens duurzaam bezig, ik zeg doen! 
Tusar_217, uit India waarschijnlijk, dacht ik. Waar alle grote multinationals hun ontwikkel werkzaamheden en helpdesks naar outsourcen. Tusar_217, 'you're going to skyrocket my YouTube movie!' en betaalde 25 euro voor een  (as advertised) promotion one pakket met social sharing en een Google Ads campaign.

En inderdaad, na enige tijd zag ik het aantal views voor mijn Guilty Pleasure Mix / Foute uur Mix groeien als een Polsbroekse kleuter op pindakaas. Trots als een pauw deelde ik dit belangrijke nieuws aan al mijn Facebook vrienden om al snel na wat onderzoek tot de volgende conclusies te komen:

  1. Alle bezoekers kwamen uit landen die ik nu niet 123 als doelgroep had bestempeld voor een mix van videoclips uit de jaren 80 tot 10 zoals India, Brazilië, etc:
     

  2. Organisch verkeer betekent in tegenstelling tot betaald verkeer dat bezoekers uit interesse voor een bepaald onderwerp, bepaalde muziek, op je clip terecht komen en de manier waarop ik de registratie van deze bezoekers in Analytics terug zag komen deed me vermoeden dat dat niet het geval was. Precies iedere 9 minuten zag ik een piek van b.v. 9 views gevolgd door een mini piek. Ofwel zaten alle broertjes en zusjes van Tusar_217 met een eierwekker en een laptop iedere 9 minuten te klikken op de YouTube link terwijl ze tussendoor in de keuken moesten zorgen voor de 'Curry to go', ofwel had Tusar_217 de beschikking over een leger aan botjes, trolletjes of hoe je het ook wil noemen:

  3. De verhouding kijkers en likes was totaal niet realistisch. Met een 4000 kijkers had ik een 400 likes, zo'n 10 procent dus. Normaal gesproken is dat maar 2 a 3 procent

  4. Met 4000 kijkers en 400 likes had ik geen enkele comment. Geen 'I like it' maar ook geen 'I hate it'. Normaal gesproken heb je altijd mensen die iets 'roepen' zowel positief als negatief maar de broertjes en zusjes van Tusar_217 waren niet bepaald spraakzaam geweest. De clip duurt bijna een uur dus ik kan me voorstellen dat ze, op een zeker moment van 'onder dwang kijken en klikken' naar een amateuristisch in elkaar gezet filmpje, de neiging moeten hebben gehad om wat verwensingen in het Hindi of Engels te uiten.

  5.  De 4000 bezoekers hadden gemiddeld 50 seconden gekeken. Voor een Foute uur mix van 1 uur leek me dat heel sterk. Tusar_217's broertjes en zusjes konden mijn 'euro beat mindf#ck' ieder keer niet langer dan 1 minuut verdragen leek het?

 

Ondanks dat ik het Tusar_217 wel gunde om, met mijn 25 euro, zijn 10 broertjes en zusjes te trakteren op een kerstdiner confronteerde ik hem met al mijn bevindingen. Op mijn puntje 1, de 'om de 10 minuten piek', zei hij:
"Youtube algorithm is showing such a look due to updates. But don't worry, it's not a problem. This will be fixed automatically.!"
Yeah right
dacht ik en ik vertelde hem 'that I wasn't born yesterday'...

Op punt 2 t/m 5 had hij geen weerwoord. Ik vertelde hem dat zijn "promotion pack" een "pack of lies" was en, omdat hij waarschijnlijk bang was voor verdere negatieve feedback, stelde hij razendsnel voor om het geld terug te storten op mijn fiverr account. Bang dat Tusar 217 al zijn kleine broertjes en zusjes zou inschakelen als ik hem af zou branden op fiverr, om mij tot in de eeuwigheid dwars zou zitten op alle social media bij al mijn pogingen om mij te ontworstelen aan mijn middelmatige niveau, en met het beeld op mijn netvlies dat, mocht ik hem 'neerhalen' met een review, ze alle 11 de kerstdagen door zouden moeten komen met een bakje rijst, besloot ik het hierbij te laten. Zo staan nog steeds de reviews van de Amerikaanse huisvrouwtjes die Tusar_217 de Indiase hemel in prijzen omdat hij ze zoveel bezoekers heeft gegeven pontificaal in beeld op fiverr.
 

 Terug naar de Voyage Voyage - Sweet dreams mashup view explosie...

 

 

 

 

 

 

Views, eerst 10 per dag toen 50, 100 en ondertussen 250 bezoekers, zo organisch als een peulvrucht. Bezoekers die spontaan kwamen kijken, als in een gezellige theetuin aan een landelijk weggetje.

 

Hoe gaaf was dat, om te bekijken waar al deze bezoekers vandaan komen, om mijn clip te zien in playlists. 

De gedachte dat mijn clips daar stond tussen alle hits, internationale artiesten. Dat hij misschien wel gedraaid werd in bars, cafe's, restaurants in Duitsland, Australië, de USA. Ja misschien wel in het curry restaurantje van Tusar_217 tussen de Bollywood nummers door?! En ze haakten niet af na 50 seconden maar bleven gemiddeld wel 3 minuten 'hangen'!
Nb:mochten er wat mensen 'up woken' m.b.t. mijn ietwat stigmatiserende toon dan heb ik 2 woorden: Rajesh Koothrappali

Ik voelde me voor even weer Dracula met nieuwe buren ;)

0
0
0
s2smodern

Lekker op de Lek

Categorie: Blog Gepubliceerd: zaterdag 06 maart 2021 Geschreven door Mike Dole

 Op het water is volgens mij de enige plek waar ik nu niet geconfronteerd wordt met dat Corona gezeik. Ik hoef hier dingen niet te doen of te laten, zolang ik maar blijf drijven… Het maakt me een beetje obstinaat. Ongegeneerd hoest ik met open mond in alle 4 de windrichtingen, geen tijd voor een elleboog. Bestraffend kijkt een kokmeeuw op me neer en ik roep omhoog ‘WTF Kok??”.

Verder dobber ik zorgeloos in het af en toe achter de wolken vandaan komende zonnetje en zing de tijd uit. Ik realiseer me opeens dat ik me in 50 jaar nog nooit zo gezond heb gevoeld en dat voelt opeens vreemd in deze tijd die overheerst wordt met nieuws over besmettingen, varianten, R-getallen, etc. Natuurlijk kom ik niet uit een ei en realiseer ik me dat de manier waarop ik er doorheen rol ook een kwestie is van ‘oorzaak en gevolg’ maar na een jaar van het leven min of meer deels te hebben ‘weggegooid’ ben ik het, net als ieder ander, goed zat!

Op het water is overigens ook de enige plek waar niet iedere 5 minuten mijn ogen naar een scherm worden getrokken en ik redelijke moeiteloos mijn telefoon met rust kan laten. Tot de momenten dat ik me bedenk dat de verkeerssituatie op de Lek zich wel eens zou kunnen laten leiden tot een unieke foto en ik alles in gereedheid brengt om dit moment, wat vaak niet in volle glorie op komt dagen, vast te leggen. Het staat vast dat ik ‘ooit’ te laat ben om de kajak goed te leggen en met natte vingers, verrast door de golfslag van een passerend schip, mijn telefoon laat glippen om als instrument van Jacques Cousteau af te dalen tot de bodem van de Lek. Ik bedenk me dat ik op zo’n situatie zou moeten anticiperen, back-ups moet maken e.d. Maar ik moet al zoveel tegenwoordig en ben het moeten een beetje moe…

0
0
0
s2smodern

Hip Hip Hooray - een nieuwe heup 2

Categorie: Blog Gepubliceerd: woensdag 20 november 2019 Geschreven door Mike Dole

Dag 2 

De avond voor de operatie had ik me redelijk op zitten winden en gingen mijn gedachten met me op de loop wat voor zaag- en breekwerk er uitgevoerd zou moeten worden om die prothese te plaatsen. Ik moest even aan de film SAW denken:

 

Tot ik de knop omdraaide en het advies van een goede vriendin ter harte nam. ‘Alles rustig over je heen laten komen’. Vanaf dat moment ging het een stuk beter!

Ruim op tijd kwamen we aan in het Leidsche Rijn ziekenhuis. Klokslag 7 uur meldde ik me bij de opname balie. Daar, de bekende vragen: ‘Of ik een varkenshouderij heb?’. Dat denk ik soms wel als ik 1 voor 1 de deuren van de slaapkamers van de jongens open doe maar dat leek me in dit geval net zo onhandig om te melden als dat ik op het vliegveld in de rij naar security op luide toon aan mijn buurman / buurvrouw vraag “Did you pack the explosives?”.

Gelijk de eerste ‘prikactie’, bloed prikken in het lab. Dat bleek pas om half 8 open te gaan. Voor het eerst in mijn leven trok ik een wacht nummer 001 uit het apparaat. Helaas kan ik hem niet bewaren voor hergebruik bij apotheek of slager..

 

Toen naar een klein zaaltje waar meerdere mensen lagen te wachten tot ze opgehaald werden om naar de holding, waar patiënten voor en na de operatie worden vastgehouden, te brengen. Ik moest volledig uit de kleren en moest iets aantrekken wat het midden hield tussen een jurkje van willie.nl en een kookschort.

Ik wilde nog even snel naar de wc voor de operatie toen ik de verpleegkundigen, die mij op kwamen halen, hoorde mompelen. Point of no return!  Het voelt ergens vreemd dat, op het moment dat je s’ morgens voet over de drempel van een ziekenhuis zet je als het ware ‘in hechtenis wordt genomen’ en je naam op een lijst met acties vermeld staat. Je begeleiders mogen weg, saucijzenbroodje halen met koffie maar jij moet in je mooie schortje wachten op de pijnen en ongemakken die komen gaan en mag pas na enkele dagen het ziekenhuis verlaten als je ontslagen wordt.  Als je pech hebt tocht de wind door je klokkenspel en speelt 'o sole mio'...

Ik vroeg of mijn trouwring ook af moest. Ja, alles af zei de verpleegkundige streng. Kettingen, ringen, piercings. Ik bracht mijn handen naar onderen om mijn rokje op te tillen, de verpleegkundige keek 'verrast' ;)

Op de holding werd ik geholpen door een verschrikkelijk vriendelijke donkere man hij bracht het infuus in. Snel berekende ik de kansen dat hij mijn blog van gisteren had gelezen over het Durex onderzoek en aanstoot had genomen van wat ik geschreven had over de Ghanese man met slappe benen. Hij bleef echter heel aardig en het infuus ging er soepel in. Het lijkt wel of de naalden in de loop der jaren stukken beter zijn geworden en minder ‘voelbaar’ zijn.

Overigens kon ik hier geen ‘vormen’ zien. Zowel man als vrouw zag er onzijdig uit in die blauwe overals op klompen met haarnet.  Veel relaties en ‘gerommel’ in  Grey’s Anatomy en ER maar dat zal allemaal niet op de holding zijn lijkt me. Het enige 'vlees' wat je hier ziet is een te lang genegeerde steenpuist…

In de operatiekamer aangekomen stond er een heel team klaar die zich aan mij voorstelde. Ik moest mij verplaatsen naar de smalle operatie tafel. Hoewel ik wist dat ik straks een uurtje of 2 toch in volle glorie te bewonderen was hield ik preuts bij het overstappen mijn schortje dicht.

Als laatste kwam de chirurg dr. Veen de operatiekamer binnen. Ik schudde hem de hand en zei ‘de hoofd act is ook binnen, start de show maar!’.

 

Na 2 x diep ademhalen brachten de anesthesisten mij naar dromenland. Je moet altijd aan mooie dingen denken voordat je onder narcose gaat had ik gehoord. Ik dacht aan mijn familie in NL en USA.

Het was alsof ik een paar seconden weg was geweest toen ik, weer op de holding, wakker werd. Ik had heerlijk geslapen en werd bijna euforisch wakker, het gevoel dat de operatie achter de rug was, waar ik zo tegenop had gezien, was geweldig. Ik liet het raketje wat ik kreeg goed smaken en kwam langzaam weer bij mijn positieven.

Terug op de afdeling kreeg ik na 2 uurtjes de fysio therapeute alweer naast mijn bed en ik moest gelijk met een looprek aan de gang. Dit ging eigenlijk best goed.

Dr. Veen kwam met de ‘copiloot’ waar hij de operatie mee had gedaan langs mijn bed en gaf aan dat hij best had moeten ‘werken’ bij mijn operatie omdat ik door het mountainbiken veel spieren had zitten, dat was hij normaal niet zo gewend. Dat komt natuurlijk grotendeels omdat de meeste mensen die hij moet opereren ouder dan 70 zijn. Ik vroeg hem naar het risico van een heupluxatie (uit de kom schieten van de heup kop). Hij gaf aan dat dat risico niet zo groot is, zeker in mijn situatie. Gekscherend zei hij tegen zijn collega: ‘deze meneer moet echt met 30 bier van de trap vallen om de heup uit de kom te krijgen’. #DatZijnBerichten

Ondertussen had ik gezelschap gekregen op de afdeling. 3 oudere dames, vaak in diepe slaap. Mijn directe overbuurvrouw lag niet echt discreet verpakt en had haar benen / deken wat omhoog. Ik durfde niet te kijken, bang dat ik een 'ontplofte mol' zou ontwaren in het donker. Snel bracht ik mijn blik weer naar mijn telefoon. Druk met de notities die door mijn hoofd schoten voor mijn blog. Staat wel interessant, notities voor een blog. Heeft u blog veel lezers?  Mwaah voornamelijk wat facebook vrienden, familie, mensen waar ik me aan opgedrongen heb. Ook mensen op afstand, bekenden van school, werk en sport reizen door mijn leven mee middels facebook. Gek eigenlijk, vroeger kwam je in het bejaardenhuis en zag je na jaren 'Els' weer en wist je niet meer van Els dat Els vroeger altijd  aan je knikkers zat. Nu komen we later in het bejaardenhuis en zien we 'een Els' en weten we dat ze in de zomer in Dronten op de camping stond, 4 honden heeft gehad waarvan de eerste is aangereden en op woensdag altijd uien hachee at en 'dientengevolge' de bokavond van Cor en Els altijd verschoof naar de donderdag.

’s Middags had ik toch veel te gek gedaan. Met het looprek maakte ik de gang onveilig en filkkerde bijna om toen ik een selfie wilde maken en iets te schuin op het looprek leunde. ’s Avonds betaalde ik de prijs. Ik kon mijn ogen amper open houden bij het bezoek van mijn goede vriend Huib en heb even flink overgegeven later op de avond. Daarna maakte ik toch gelijk weer, zo fris als een hoentje, mijn meters door de gang met het looprek.

Later in de avond moest ik plassen, dit schijnt wel een dingetje te zijn na een narcose. Omdat ze om de paar uur met een apparaat de inhoud van de blaas kwamen meten en deze toch binnen afzienbare tijd na de operatie leeg moest zijn deed ik mijn uiterste best. Zou het niet lukken dan zouden ze met een katheter aan de gang gaan. Ik had natuurlijk geen zin in dat ‘gezeik’. Het koste me met ‘standje Gardena’ flink wat tijd om de vele appelsappen en koffies te lozen. ‘Men’ wat een gedoe. Toch was ik druppelsgewijs geslaagd in mijn opdracht. De bladder control gaf goede cijfers aan!

Om een uur of 3 's nachts lag ik te luisteren naar de avonturen in kamer 4 aan de andere kant van de hal. De hele avond had ik al iemand hard horen rochelen en tis dat ik wist dat dit niet echt een afdeling was waar terminale patiënten liggen anders had ik het idee gehad dat hij onderweg was naar ‘gene zijde’ (waar je overigens ook prima vakantie kan vieren, kijk maar op Vakantie aan gene zijde) . Vervolgens kwam de nachtzuster met een po stoel naar kamer 4. Na 15 minuten kwam ze weer terug. ‘Is het gelukt? Zo te ruiken wel. Ach iedereen stinkt zei ze’. Kijk, dat vind ik nou generaliserend!!
Terwijl ik min of meer lag te wachten tot de 'odeur' zachtjes mijn neusvleugels zou toucheren nam de plas drang weer toe.

 Na een aantal keren uitstel besloot ik toch te gaan. Zo’n looprek geeft natuurlijk een hoop herrie en ik was bang om mijn buurvrouw, die al 4x had overgegeven en nu lag te slapen, wakker te maken. ‘Mollie’ tegenover me lag ook lekker te ronken. Voorzichtig begon ik om half 4 aan mijn looprek tocht waarbij ik deze steeds zacht op de grond liet landen. Het schoot door mijn hoofd, toen ik even op mijn looprek leunde, wat nu de kansen nu waren op een amoureus avontuur waarbij ik met de nachtzuster in de linnenkast zou belanden. Ze kwam net uit de kamer waar de rochelaar nog op de po stoel zat en leek me niet in de stemming.

Dankbaar aan onze lieve heer dat ik in een lijf zit waarbij operaties beperkt blijven lag ik vervolgens nog een tijdje naar het plafond te kijken. Denkend aan mensen die veel gekkere dingen hebben en dan echt niet in de stemming zijn om om 4:15 aan notities voor 1 of andere onzin blog te werken.

Een ervaring rijker. Zo’n operatie als ik heb gehad is prima te doen, ik had me daar niet echt druk over hoeven te maken. Wij moeten zuinig zijn op onze zorg. Ze doen fantastisch werk, tijd dat dat beloond wordt. Antonius Leidsche Rijn bedankt!

Rustaagh aan doen nu en thuis verder revalideren.

0
0
0
s2smodern

Hip Hip Hooray - een nieuwe heup 1

Categorie: Blog Gepubliceerd: maandag 18 november 2019 Geschreven door Mike Dole

Waarschijnlijk blijft deze blog bij 1 deel maar goed, al is het maar voor mezelf voor 'later'!

In 2017 werd de diagnose al gesteld: slijtage in beide heupen. Aan de ene kant kwam het ook weer niet als een verrassing. Ik had vaker last na het hardlopen en na 27 kilometer sjokken in de drassige bossen bij Putten, tijdens de duo marathon, kon ik 3 dagen niet meer normaal lopen.

Ook had ik mijn mond moeten houden toen die leuke dame van het entertainment team, tijdens een personeelsfeest, ietwat beteuterd vroeg of er toch nog iemand was die mee wilde doen aan de workshop zelfverdediging omdat deze anders niet door zou gaan.

Maarrr ‘eens een pleaser altijd een pleaser’. Toen ik na afloop krom liep onder het trap geweld van Willem ‘de sloper’ Smid riep ik nog, om de aandacht van mijn slepende been af te leiden, dat ik in eerste instantie dacht dat het om een cursus ‘zelfbevrediging’ ging.

Toch kwam het nieuws aan als een donderslag bij heldere hemel. ‘Of ik me wilde laten opereren?’ zei de orthopeed op 19 september 2017 in het ziekenhuis in Woerden. ‘Donder op’ dacht ik terwijl ik met ietwat vochtige ogen te horen kreeg dat het hardlopen ook over en uit zou zijn.

2 jaar heb ik het vervolgens weten te rekken. Tot ik dit jaar, na 2 verhuizingen en het vele klussen, zoveel last kreeg en zelfs bij het lopen naar de koffieautomaat het midden hield tussen een afgeschreven piraat met een houten poot en een veel te zwaar geschapen Ghanees met slappe benen... Voordat we hier overigens in een zwarte pieten discussie belanden, en er een actiegroep op mijn stoep staat, zal ik dit laatste wetenschappelijk onderbouwen met een kaartje van een onderzoek van een grote condoom fabrikant:

Ghana is donkergroen, discussion closed! Overigens vraag ik me af of het toekennen van het ‘kenmerk’ van een groot geslachtsdeel discriminerend is? Donkere mensen zijn atletischer, kunnen veel beter dansen en hebben het betere gereedschap. Eddie Murphy kwam er in 1 op de 3 van zijn grappen op terug in de jaren negentig. Dat is toch mooi? Dat je in je boxer richting de pool bar in Torremolinos loopt en de hele blanke roodverbrande  ‘goegemeente’ denkt ‘zooooo die ouwe rammer van een Doolie heeft vast niet achteraan gestaan!  

Het enige wat ik steeds meer ging ‘rammen’ echter waren de deurposten op weg naar de koffieautomaat.. Exact 2 jaar later, op 19 september 2019, bevond ik mij dus weer in het ziekenhuis voor nieuwe foto’s en een gesprek met de orthopeed. De uitkomst liet zich makkelijk raden, de foto’s toonden aan dat de slijtage had doorgezet en ik besloot tot het maken van een afspraak om de rechterheup te vervangen. De afspraak stond overigens nog geen week of ik kreeg lucht van de stakingsplannen van het verplegend personeel op 20 november. Dat heb ik weer, word ik een keer geopereerd gaat de boel plat, wat overigens goed samengaat met mijn 'humor'... Kan ik mooi zelf mijn billen wassen dacht ik :(

Gelukkig lijkt dit mee te vallen, de operatie gaat gelukkig door! Buiten het feit dat ik diep respect heb voor hun prestaties en de noodzaak tot actie snap ben ik niet in de stemming voor flauwe zuster grappen. Overigens kan dat morgen totaal anders zijn als ik het, opgelucht na de operatie, op mijn heupen krijg ;)

Nee, er is weinig ‘sexy’ aan de situatie. Op de checklist die ik kreeg voor de opname stonden 2 dingen bovenaan: een gehoorapparaat en een gebitsprothese. Dat zal gezellig worden op de zaal! Zojuist stond ik nog even na het douchen mij haar te 'cremen en te gellen' (als ik mijn ogen dan heel Aziatisch hou, alleen de lamp op de gang aan doe en mijn hoofd flink scheef hou lijkt het nog wat) en vroeg me plots de zin van deze 'pimp' af. Over 4 uur lig ik met een open wond, hangende mondhoek in een fles te plassen en wordt moreel dan waarschijnlijk moreel ondersteund door mijn buurvrouwen van zes- en zevenentachtig. Nee, ik kan met geen mogelijkheid het onderwerp ‘nieuwe heup’ hip doen lijken...

Zometeen om 7.15 moet ik mij melden in het Leidsche Rijn ziekenhuis in Utrecht.

#LetsGetItOverWith

0
0
0
s2smodern