It's a kind of magic!

Categorie: Blog Gepubliceerd: zondag 29 april 2018 Geschreven door Mike Dole

In huize Dool was ik jarenlang machteloos als het aankwam op de macht over het internet gebruik. Ik had net zoveel controle over mijn 3 pubers met een mobiel, PS4, PC en Chromebook als dat de republikeinse partij grip heeft op de tweets van Donald Trump. Waar ik als IT’r het computergebruik van de boys van jongs af aan stimuleerde hadden wij de laatste jaren soms spijt als haren op ons hoofd en kregen ze vaak met geen stok achter de pc vandaan. Misschien is het bij u enigszins herkenbaar?

Unplug Kids

Studeren? Eten? Op visite? Slapen? Om de jongens in beweging te krijgen was het iedere keer weer een strijd die veel energie kostte en mij soms kreten deed uitslaken die me straks zwaar komen te staan als ik door de hemelpoort wil.

Ja we hadden dan wel een ‘soort’ oplossing. Vanaf zondagavond tot donderdagavond trokken we de UTP stekker - die onze KPN Experia box verbindt met het devolo netwerk boven  - om 22.00 eruit. Op onze Wifi beneden kon dan slechts mijn mobiel en Elis’ mobiel aanmelden op basis van het MAC adres van deze toestellen.
Dat moest je dan wel goed in de gaten houden en als je eenmaal ‘onder de wol lag’ had je ook niet altijd zin om weer naar beneden te gaan om de stekker eruit te halen. Om niet beschuldigd te worden van ‘makkelijk scoren’ laat ik mijn andere voorbeeld met stekker even achterwege…

Na verloop van tijd had ik ook het idee dat de mannen het ‘spel’ doorhadden en de UTP kabel er zelf weer in deden om hem na ‘gedane zaken’ weer uit te halen voor het slapen gaan. Dit was dus maar een surrogaat oplossing met veel keerzijden.
Wat ook een nadeel was dat de ‘alles of niets’ tactiek waarbij ze met zijn allen online of offline waren veel te rigide was. Ik wilde meer mogelijkheden om het internet af te sluiten. De jongste niet om 22.00 maar om 20.30. Bij de oudste als hij moest gaan leren en de bij de middelste b.v. als ‘sanctie’.

Via een ICT collega die gespecialiseerd is in netwerken kreeg ik de tip om een Mikrotik router aan te schaffen waarmee dit mogelijk zou moeten zijn.
Ik kocht toen online de Mikrotik CRS109-8G. 8 poorten van 1GB, sterke Wifi en 1001 mogelijkheden.

MikroTik


Dat bleken er in eerste instantie 1000 teveel voor mij. Ik had ‘het ding’ aangesloten achter mijn  Experia box, het Wifi signaal was vele malen sterker dan voorheen, iedereen had internet, maar ik had echt geen idee op welke manier ik mijn plannen kon realiseren.

Na een paar weken deze ‘internet wetteloze vrijstaat’ te hebben gedoogd riep ik de hulp in van mijn ICT collega David. Hij kwam op een avond ‘on site’, resette de Mikrotik naar zijn fabrieksinstellingen en in een ‘dik’ uurtje realiseerden we het volgende:

  • · De KPN Experia box ‘kiepert’ al het inkomend internet verkeer door naar de nieuwe Mikrotik router.
  • · Alles wat aan de Internet kant gebeurt regelt de Experia box en alles binnen het LAN wordt bepaald door de Mikrotik. Wil men ‘van binnen naar buiten’ dan zijn er regels in de firewall die bepalen of dit is toegestaan. Deze regels zijn individueel aan of uit te zetten (per user / per device).

Mikrotik screenshot

Met de Mikrotik app voel ik me als Harry Potter Als de tijd daar is of de nood hoog is spreek ik 1 voor 1 de toverspreuken uit die de boys compleet machteloos maken achter hun devices. ‘Alohomora PC TROY’!  Ik schakel de juiste firewall regel in met 1 vinger.. Ik moet alleen de leesbril op de neus zetten om goed te kunnen zien welke spreuk ik nu eigenlijk aan het uitspreken ben om te voorkomen dat ik de verkeerde spreuk zijn onheil laat verrichten. Na een tiental seconden hoor ik beneden een aantal contra vervloekingen uitgesproken worden. Ik gniffel om deze ‘loze kreten’ en draai me nog een keer om. Wanneer er verhaal gehaald wordt door de mannen ‘zet ik een snurk op’ en hou me slapende..

Mocht het echt nodig zijn, mocht echt alles ontsporen op Zweinstein, dan heb ik de meest krachtige aller spreuken achter de hand. Mijn ‘Expecto Patronum’ licht de kamer op en schakelt de hoofd interface van het lokale LAN naar het boze web uit. Boem, een totale digitale black-out!

 Priori Incantatemof

Natuurlijk moet ik dan op mijn hoede zijn voor de naar boven komende 'dementors' en een vluchtplan achter de hand hebben.

Het was te verwachten dat mijn ambitieuze plannen om de macht terug te krijgen niet zonder slag of stoot zouden slagen. De eerste dagen zag ik regelmatig een ‘verwens’ app in de Doolies groep die mij deed realiseren dat ik de firewall blokkeer regels niet had uitgeschakeld, oeps.. Er moest huiswerk gedaan worden was de boodschap en het was dus mijn schuld dat dit niet ging gebeuren. Wij moesten dan langs huis om, eenmaal op het WiFi netwerk, de juiste firewall regels weer uit te schakelen. Het behoeft geen toelichting dat Elis ook af en toe een ‘verwens spreuk’ mijn kant op schoot.

De afgelopen week, weer mede dankzij mijn collega David, stap 2 uitgerold. Het is nu ook mogelijk om van buitenaf met mijn Mikrotik App verbinding te maken met de router en zo, indien nodig, de firewall regels (blokkeer PC Joey, PS4 Troy) uit te schakelen.

Zo zag ik een dag later gelijk al, met Elis op een terras in de binnenstad van Dordrecht, apps binnen komen waarbij zoon 1 zoon 2 verweet dat de aanpassingen voor zijn LAN party van de avond ervoor het netwerk hadden verstoord . Ik zette mijn cappuccino neer, startte mijn app en zag direct dat dit kwam doordat ik vergeten was om de toegang vrij te geven voor zoon 1. Ik riep ‘Lumos’. Liet mijn vinger zacht op regel 10 neerkomen en koos ‘disable’. De vergelijking met ‘van afstand zorgen voor vrede in Noord Korea’ gaat misschien wat te ver maar de wetenschap dat mijn actie weer voor rust had gezorgd in Zweinstein gaf mij persoonlijk een soortgelijk gevoel.

Vandaag stap 3 gerealiseerd. Ik heb nu een script bij elkaar ‘gegoogled’ wat ’s morgens om 7 uur, alle firewall regels die eventueel zijn geactiveerd op de avond ervoor, deactiveert zodat iedereen zijn Magister weer kan inzien.

I've got the power!

 

Mike

Ps Ik realiseer me dat het publiceren van deze info de jongens wijzer maakt en er misschien voor zorgt dat ze a.d.h.v. deze post manieren zullen vinden om zich tegen mijn spreuken te wapenen.
So be it.. Ik heb expres niet teveel informatie gedeeld en mochten ze het voor elkaar krijgen dan weet ik dat wel te waarderen en dan moet ik ook weer de schoolbanken in. Zo houden we elkaar scherp! Overigens komen ze al sinds 2010 niet meer op facebook volgens mij 😊

0
0
0
s2smodern

Afscheid groep 8 - Op de drempel van jouw 'toen'

Categorie: Blog Gepubliceerd: zaterdag 01 juli 2017 Geschreven door Mike Dole

  

Deze week sluiten we na 13 jaar weer een hoofdstuk af. Onze jongste, Troy, verlaat als laatste basisschool de Rank. Zeker, ‘hij is er klaar voor’, de basisschool ontgroeid en dat zijn wij ook wel na zoveel jaren. Persoonlijk merkte ik bij Troy al de laatste jaren dat ik er net wat anders in stond dan toen Joey en Rico begonnen op de Rank. 10 jaar geleden was je ‘beleving’ van alles wat in en om de school speelde veel intenser. 
Jaar na jaar had ik bijvoorbeeld mijn plaats in het tuin team. Met 2 linkerhanden was het klus team voor mij te hoog gegrepen maar ieder jaar, net voor de zomervakantie, ging ik gewapend met mijn Bosch elektrische heggenschaar het oerwoud op het kleuterplein te lijf!

 

Je kende ook iedere ouder van de klasgenootjes, al was het in ieder geval ‘van gezicht’.. Nu in de laatste week van Troy’s ‘elementary school years’ realiseer ik me beschamend dat die betrokkenheid de laatste jaren toch een stuk minder is geweest. Nu zou ik deze ouders kunnen passeren in de supermarkt zonder te weten wie het zijn. 

Met 3 jongens, een drukke baan waarbij scheiding tussen werk en privé steeds meer vervaagt t.o.v. 10 jaar geleden en de continu aanwezige ‘Seduction of the Screens’ waar telefoons piepen en gillen om je aandacht en een gesprek ‘onder 4 ogen’ iets uit een ver, ver verleden is, kun je stellen dat ‘beleving’ anno 2017 heel anders is dan de beleving van de schooljaren die ik ervaarde in pakweg 2005. 

Bij de laatste van 3 lijkt alles ook een stuk makkelijker te gaan. Hij trekt zich op aan zijn broers, leerde snel en werd sneller zelfstandig. Allemaal geen excuses voor mijn ‘gedrag’ en het gegeven dat ik voel alsof de laatste basisschool jaren met een ‘vingerknip’ voorbij zijn gevlogen.

Een aantal jaren geleden heb ik een yoga klasje gedaan. ‘Blijf in contact met het moment, blijf bij je adem’ was de boodschap. Het is waar, je op die manier focussen helpt je om indrukken dieper naar binnen te laten komen. Had ik die lessen maar meegenomen als ‘bagage’ en had ik ze maar meer toegepast in het dagelijks leven. Maar helaas was mijn yoga carrière van korte duur en mijn beheersing van de asana’s (meditatie houding) ondermaats.
De ‘omlaagkijkende hond’ had ik aardig onder de knie en een ‘intense armstrekking’ ging ook nog wel maar bij de ‘heilzame zit’ kreeg ik – naast pijn in de liezen - altijd last van steken in de kringspier. Ik ben nog wel goed in Muktasana (‘Grote windmaker’) overigens, maar mijn interpretatie van die houding is ietwat afwijkend vrees ik
😉
 

Nee, het was misschien het feit dat ik als 1 van de weinige mannen in een grote groep met vrouwen mijzelf niet altijd op mijn gemak voelde als ik geforceerd in de kreukels moest liggen. De droom van iedere man zou je zeggen? Ik ben best wel een ‘snoeper’  maar laat ik zeggen dat je bij het overgrote deel van de vrouwen wat op zo’n  yoga club zit alleen terecht kon voor een ‘Werther’s echte’, dan weet je het ongeveer wel..

 

Het zaaltje, of zeg maar de kamer waar we iedere week onze asana’s moesten oefenen was niet al te groot. Met 18 vrouw en 2 man hadden we 5 rijen van 4 yoga matjes. Deed ik de ‘uitgestrekte Berghouding’ dan keek ik soms naar de ‘omgekeerde Driehoek’ van mijn overbuurvrouw
Na een half jaartje nam ik mijn matje onder de arm en nam afscheid van de groep.

 

‘Blijf in contact met het moment’ had ik daar toch nog maar wat meer lessen in gevolgd…
Terug naar Troy, laatste schoolweek, musical voor de boeg volgende week, focus, focus…

Het lijkt wel of ik ineens word overvallen door een soort ‘empty nest’ angst, mij realiserend dat ‘dit nooit meer terugkomt’? Mijzelf verwijten makend dat ik er meer uit had moeten halen. Dichter bij de ‘basisschool beeldbuis’ had moeten zitten de laatste jaren!

Om toch nog met een laatste indruk af te sluiten waarvan een buitenstaander, als hij / zij het zou zien zou zeggen ‘kijk, dat is een betrokken ouder’, heb ik getracht om een afscheidslied te maken wat wij als ouders zouden kunnen zingen voor de kinderen.

 Op Mercy van Shawn Mendes ben ik gaan ‘rijmen’. Je kent het wel, ‘fijn’, ‘kleuterplein’ e.d.
Het maken van zo’n lied zet je wel aan het denken (waar je vervolgens dan weer een leuke blog over kan schrijven om je ‘naasten’ mee lastig te vallen). Al snel bleek dat het lied voor een groepje ouders veel te moeilijk was om mee te blèren. Ik was mij daar ook wel van bewust toen ik bij het maken vol vuur de ‘ad libs’ niet goed op zijn plaats kreeg. Lang verhaal kort, het lied wordt straks gezongen op de melodie van ‘ik heb een tante in Marokko’ wat natuurlijk veel beter uit de kelen komt dan mijn brouwsel uit het filmpje.

Toch wilde ik het lied na het eerste couplet met alle geweld afmaken. Misschien moet je echt mijn voorgaande relaas hebben gelezen om de ‘beleving’ die ik wel had bij het maken en terugkijken te ervaren en misschien lijkt het je weer een gevalletje ‘op papier gekwakt’…
 

Luister, kijk en 'blijf in contact met het moment' ;)

Michael

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

0
0
0
s2smodern

Review Kalenji drinkzak 5 liter (#ThisSucks)

Categorie: Blog Gepubliceerd: donderdag 15 juni 2017 Geschreven door Mike Dole

Omdat het zo warm was dacht ik dacht het een uitgelezen moment zou zijn om vandaag voor het eerst te gaan hardlopen met de Kalenji drinkzak:
https://www.decathlon.nl/p/drinkzak-hardlopen/_/R-p-2416


Deze rugzak heeft een 5 liter plastic waterzak waaraan een slangetje met mondstuk zit. Nu ik de foto van de link hierboven bekijk zie ik pas hoe ik de slang had moeten bevestigen…

Afgelopen donderdag op Hemelvaartsdag was ik bijna ‘gestrand’ in Bergambacht. Met mijn tong op mijn schoenen had ik nog net genoeg kracht om aan het meisje wat bij Hof 21 de tafels aan het schoonmaken was te vragen of ik asjeblieft wat water in het toilet mocht drinken. Gezien mijn verschijning als ‘Braatworst op Adidasjes’ kwam ze al bijna aanlopen met het AED apparaat om mijn hartritme weer te herstellen. Een beetje water was dus geen probleem…

Tijd voor de Kalenji drinkzak dus!! Een half uur en een hoop ‘gepiel’ verder had ik water in de zak en was deze zak met hulp van mijn vrouw in de rugzak gehesen. Nu draag ik van kinds af aan al een rugzakje dus dat wende snel

Puntje van aandacht was dat hoe hard ik ook zoog aan het slangetje ik geen water binnen kreeg.
Als een beginnende prostituee liep ik blauw aan terwijl ik als een wilde op mijn slang zoog. Dat gaat hem zo niet worden dacht ik en pakte het - bij het vullen van de zak nat geworden – flut handleidinkje erbij. Leesbril niet op.. Iets met een pijl? Aha je moest het mondstukje iets uittrekken zodat je zuigbewegingen effect hadden en het water uit de rugzak naar het mondstuk liep.

Voorzichtig begon ik aan de eerste meters terwijl de rugzak, die ik natuurlijk niet zorgvuldig had vastgemaakt, op mijn rug sprong als een rodeo cowboy in de hoofdact van de show op de meest woeste stier. Gelukkig kon ik dat al lopende stellen met de bandjes.
Dat ging gelukkig snel beter. Wat wel hinderlijk was, was dat ik naast klotsende oksels gek werd van het geklots van het water in de zak. In de handleiding stond in het Engels bladder, eigenlijk dus in het Nederlands blaas. 300 meter van huis en het geklots van de zak zorgde er al bijna voor dat ik de bosjes in moest, snel de MP3 speler maar op 10 dan!

Na enkele kilometers ging het eigenlijk best lekker en had ik de smaak te pakken. Was mijn indruk van de drinkzak eerst ‘this sucks’ nu kon ik de klemtoon iets veranderen en was van mening ‘THIS SUCKS!’
De in een paar alinea’s hierboven beschreven prostituee had furore gemaakt en zich technieken aangeleerd. Moeiteloos hanteerde ik de slang met mondstuk en nam teug na teug..

Op een bepaald moment ging het iets te makkelijk. In de verte zag ik een leuke hardloopster mij tegemoet komen. Ik weet niet wat mij dan bezielt? Misschien de zoektocht naar Do(ol)pamine die mij keer op keer parten speelt? Waar ik normaal met kromme rug puffend en steunend mijn meters maak, rechtte ik mijn rug, schouders naar achteren en mondstuk in de mond. Klaar om mijn nieuwe speeltje in actie te tonen.
Teveel dingen in 1x voor mij om rekening mee te houden. Kunnen mannen niet… Rug was recht, schouders stonden naar achteren. Ik versnelde mijn pas 100 meter voor ‘de passage’. Deze krachtsinspanning moest betaald worden met wat extra happen lucht. Ik ademde in en uit, beet tijdens het passeren van deze Baywatch verschijning in het mondstuk en verzoop bijna in de sloot water die door de slang mijn mond binnen kwam.
Rochelend riep ik iets van ‘Kuttemorgen’ en met de staart / rugzak tussen mijn benen verdween ik voorgoed uit het gezichtsveld van ‘Pamela’…

Toch ben ik niet ontevreden met dit experiment. Voor langere afstanden zeker bruikbaar. Ik denk dat ik hem vanmiddag met bier vul en dan lekker met mijn Baywatch broekje in het badje ga zitten

 

0
0
0
s2smodern

Een Gigi bijzetten - deel 1

Categorie: Blog Gepubliceerd: donderdag 15 juni 2017 Geschreven door Mike Dole

Net terug uit Bali waar ik (voor het eerst) alle leuke belevenissen in mijn notitieblokje zette om ze jaren later nog een keer te kunnen beleven. Een Gigi bijzetten was eigenlijk mijn eerste reisblog op social media.

 

Elis en ik hadden op Bali in Sidemen het plan opgevat om 2 fietsen te huren. Het hotel had 2 mooie moutain bikes voor ons klaar staan voor slechts 90.000 RP per dag. Bewapend met (action) camera’s en rugzak zwaaide ik mijn been over de stang van de fiets. Zowel fiets als lichaam piepte en kraakte, dat was geen goed voorteken in dit gelovige Hindu land! Misschien had ik vanmorgen te weinig geofferd aan de Goden?!

 

 

 

Omdat iedereen hier links rijdt doken wij als ‘spookrijders’ het Balinese verkeer in. Ware het niet dat hun Goden ‘woede’ niet waarderen dan hadden wij menig opgestoken middelvinger kunnen aanschouwen. De eerste seconden moesten wij de ons tegemoetkomende scooters en busjes zien te ontwijken. Iedereen van 10(!) tot 100 rijdt hier op een scooter, baby’s worden door de moeder tussenin in de lucht gehouden of staan op de trede van de scooter tussen de benen van vader of moeder in. Om de 5 seconden wordt er getoeterd, beter een keer teveel dan te weinig van je laten horen is het credo. Het gevolg is na een paar minuten op de fiets dat je de toeters al niet meer hoort.
Na de eerste 100 meter te hebben zitten ‘klooien’ met de 50 versnellingen kregen we de smaak te pakken en kwam ik in cadans.

 

Wij trokken zoveel bekijks op de fiets met 50KG bepakking, camera’s en flitsende zonnebrillen. Zelfs als Red Hot Chili Pepper met een sok om mijn edele deel had ik geen vollere zalen getrokken. Balinezen zijn altijd vriendelijk en goedlachs. De vraag was hier wel of wij toe- of uitgelachen werden.

Na 2 kilometer beseften wij waarom we van die publiekstrekkers waren. Met 37° en een luchtvochtigheid van 90% moet je namelijk wel gek zijn om op de fiets van A naar B (en in ons geval terug naar A) te gaan. Toen het ‘vals plat’ overging in een klim met een hellingspercentage van 15% moest ik enkele GiGi’s bijzetten. GiGi is tand moet u weten. (Wij verwonderden ons tijdens het rijden door het Balinese landschap dat er zoveel dokter Gigi’s waren. Het zal een populaire achternaam zijn dachten wij, blijkt dat het letterlijk dokter tand betekent). 

Maar Hollanders geven nooit op! In de laagste versnelling haalde ik de top van het straatje als ware het de Alp d'huez op mijn GiGi vlees. Werd ik de eerste meters (zoals normaal in het Balinese straatleven) vriendelijk dan wel lacherig toegeroepen (hello, hello), de laatste meters naar de top ging dit in mijn beleving over naar een serene stilte en leek ik zowaar wat respectvolle blikken in de ogen van de Balinese jeugd te ontwaren! Op de top hield ik stil, haalde de fietskaart nonchalant uit mijn broek en vouwde deze uit. Veegde het zweet uit mijn bilnaad en wierp een interessante blik op de kaart. Hijgend als ‘het hert der jacht ontkomen’ probeerde ik toch op zo’n natuurlijk ogende manier het zuurstof gehalte in mijn bloed weer op peil te krijgen. Toen ik achterom keek zag ik Elis rustig met de fiets aan de hand naar boven komen lopen. ‘Waar bleef je nou’ riep ik met iets hogere stem dan normaal.

De afdaling ging goed, als in een waterglijbaan raasden wij met hoge snelheid door de linker- en rechterbochten (#linksblijvenrijden!). Tot ik mij realiseerde dat mijn rechter voorrem eigenlijk maar voor 20% functioneerde L en ik in mijn linkerhand de draaiende action cam om verslag te doen van ons avontuur had waardoor die hand ongeschikt was om te remmen. U moet weten, wij hebben speciaal voor deze vakantie een action cam aangeschaft. 4K, 1080P en weet ik veel wat nog meer.  De camera had 51 accessoires, een indrukwekkend arsenaal, allen met vleugelmoer en schroef. Helaas ontbrak de handleiding en hadden wij ons in Nederland niet helemaal goed verdiept in de mogelijkheden. Zo ook bij ons rafting avontuur van vorige week, waar ik uiteindelijk terug moest vallen op accessoire 51, de tie wrap. Met de tie wrap had ik de action cam tussen mijn 2 borstharen aan het zwemvest bevestigd. Met als gevolg dat bij iedere stroomversnelling de action cam op mijn kruis gericht stond en ik als onze Balinese stuurman ‘FORWARD!’ riep, liep te kloten om die k#t action cam weer recht te krijgen.

 

Deze keer dus gewoon de action cam in de linkerhand en bergaf de 20% van mijn rechter voorrem gebruikend om geen ‘roadkill’ te worden.  Bij 1 van de stops sloeg het noodlot toe (of in mijn geval misschien de redding want de eerste helft was voornamelijk bergaf).

Wordt vervolgd in deel 2

 

 

 

 

 

 

0
0
0
s2smodern

Meer artikelen...